Küçük…
9 Haziran 2010, 16:13 | 472 kez okundu
Küçük, küçücük bir yerde, sahip olabileceğim ve huzur bulabileceğim kadar küçük dünyamda, hayallerimle büyüyebilmek isterdim. Canım acımazdı değil mi o zaman?
Sahilde çırpınan dalgaların nasıl oluştuğunun, nereden geldiğinin, nasıl coşkuyla kayalıklara çarptığının, kuşların nasıl uçabildiğinin, balıkların nasıl suyun altında kalabildiğinin, ağaçların hiç sıkılmadan nasıl yüzyıllarca aynı ilk doğdukları yerde durabildiklerinin bile açıklamasını merak edemediğim, merak etsem bile açıklayamadığım sorularım kadar küçük olan dünyamda, küçük hayallerimle nefes alabilseydim…
İşte o zaman gördüklerim kadar küçük olurdu yaşadıklarım. Hissettiklerim değil ama!
Umutlarım…
Gerçekleşmesi için büyük çabalar sarfetmek zorunda bırakıldığım bu koskocaman dünya yerine, o küçük dünyamda en basit bir şeyin bile beni mutlu etmeye yetecek olduğu yerde, küçük bir meyva bahçesinin tam ortasındaki, mis gibi deniz kokusunun esir aldığı ağaç evimde bir hayat…
Benim hayatım, benim dünyam deniziyle, rüzgarıyla, ağaçların hışırtısıyla, acı-tatlı herşeyiyle bana ait!
Yüreğim hiç yanmaz değil mi orda olsam?
Sazlıkların arasından dünyayı ortadan ikiye yarıyormuşçasına geçsem, anadan üryan serin sulara bıraksaydım kendimi, erirdi bütün korkularım, acılarım kaybolup giderdi ve ben o hissin doruğuna varıp herşeyi unuturdum değil mi?
Gördüklerim, yaşadıklarım ve hissettiklerim bana yeterdi. Yeterdi değil mi?
Her bir boyuttan, ayrı ayrı, farklı bakış açılarıyla bakmam gerekmezdi değil mi bütün bunlara?
Hem zaten bakamazdım ki, bilemezdim bakmayı.
Hiç öğrenmemiş, hiç yaşamamış olurdum büyük umutları, hayal kırıklıklarımı.
Gördüğüm kadar olurdu sadece dünyam, küçücük olurdu ve sadece benim olurdu…
Özge Eroğlu
Mühendis
Yazan: İlginizi çekebilecek yazılar:
RG Kullanıcısı
RG Yazarı Olmak
Radikal Genç'te Nasıl Yazı
Yazarım?
En Son Yazılanlar
- Bilgi İşçileri
Bilenler bilir "1932 Lunch Break, building of rockefeller" fotoğrafın, zamanın inşaat işçilerinin altmış dokuzuncu katta öğle yemeği yediği
- Kuyucaklı Yusuf ve Sabahattin Ali Üzerine
Sabahattin Ali Türk edebiyatına olan saygıma yeni bir boyut kazandırdı. Son okuduğum romanı ve aslında S. Ali’nin 1937’de yazdığı ilk romanı
- Hrant
Bir insan ömrünü neye vermeli Harcanıp gidiyor ömür dediğin. Yolda kalan da bir yürüyen de bir Harcanıp gidiyor ömür dediğin Zülfü Livaneli
- Çuvaldızı Bilim İnsanlarına Batırmalı
Geçtiğimiz günlerde, haftalarda, aylarda ve şu an içinde bulunduğumuz zaman diliminde, anda, Türkiye Bilimler Akademisi'nde siyasi kadrolaşm
- Cevdet Bey
CEVDET BEY {Kedi ile gelen ölüm } Yatağından kalktığı gibi terliklerini giydi ve kapısınının önüne üç saat önce bırakılmış olan gazeteyi alı
- Bin Jip-Kim Ki Duk
Kendi hayatlarımız, anlık farkındalıklardan bağımsız, akıl almaz bir hızla küçülürken biz de bu durumun farkında varan insanoğlu olarark baş
- Koridorlar
Bekle beni ihtiyar, Omuzunda kalın urgan Ellerinde nasır var, Hamalsın biliyorum. Aslında seni tanıyorum. Geçmiş zamanların birinde, Yıkık k
>> Tüm Yazılar
>>RG'nin Sponsoru Olduğu Tüm Etkinlikler
RG Sosyal Ağlar
bir de yalnız hayal kırıkları, acı, ve zorluklarla olgunlaşabiliyorsun. evet ilk başlarda üstüne geldiği, dünyanı kararttığı için küçük klübene kendini hapsetmek ve hiç dışarı çıkmamak isteyebilirsin. Bu güçlüklere karşı hepimizin verdiği ilk tepki ama zamanla acıları göğüsleyemebilmek önemli olan. Bildiğim bir şey varsa insanların herşeye alışıp adapte oldukları, küçük klübelerinden dışarı çıcıcak cesaretleri olduğunda. Sana da yolculuğunda başarılar diliyorum.