Konum > Anasayfa > Anı, Deneme, Edebiyat, Hikaye, Kadın > 10 Yıl Sonra Bir Haber

10 Yıl Sonra Bir Haber

24 Ekim 2011, 19:51


Tam 10 yıl sonra ilkokul 5.sınıf sıra arkadaşımdan mesaj  alıyorum. Dolu dolu yazılmış, hasretle…”Eğer o sensen …” diyor bana mesajında, ama ilkin onu tanıdığıma bile emin olamıyorum. ”Benim sıra arkadaşımın soyadı Han’dı.” diye söyleniyorum kendi kendime, sahte profil olabileceğini bile düşünüyorum bir an saf saf. Profil resmine bakıveriyorum hızlıca, bir bebekle resmi var!  Anında düşüyor
tabii jeton. Evlenmiş, soyadı da o yüzden değişmiş.

Takılıyorum, şaşırıyorum uzun bir süre. Ne düşündüğümü, aklımdan geçenleri şimdi bile sıralayamam, o kadar hızlı akıyor ki düşünceler, anılar, zaman…Kaç yaşında olduğumu, kim olduğumu unutuyorum adeta. Newton’un metal denge topları gibi aklımdakiler çakışıp duruyor, ilki sonuncusunun tetikçisi oluyor, gidip geliyorlar kendi aralarında.

Bir fikrim yok bunca zamanın nasıl olup da geçtiğine, hayatlarımızın böylesi değiştiğine dair. Ona nasıl bir cevap
yazacağımı bilemiyorum, nereden başlayacağımı bilemiyorum. Bir ağlamak düğümleniyor boğazımda, sızlatıyor içimi ve dökülüyor gözümden. O an için gizliyorum hüznümü arkadaşımdan. Sorularına tek tek cevap veriyorum mesajımda, mutluluklar diliyorum geç kalmış olsam da, ufaklığı soruyorum sonunda. Çok beklemeden cevabı geliyor
mesajımın, teşekkür ediyor bana, okulumu soruyor ”Devam ediyorsun hala,çok güzel” diyor. Son sorumu da ”Çok yoruyor beni yaramaz, abisine çekmiş.” diye yanıtlıyor. Cevap vermiyorum bu defa, karanlığa sığınıyorum etrafımda
teknolojik ne varsa kapatıp. Düşüncelerimin ardı arkası gelmiyor bir türlü.

Onun adına mutlu muyum kendi adıma üzgün olduğum kadar peki? Evet, erken evlenmiş. Çocuk yaşta belki de. Ama şimdi bir ”anne”… Benim hayatta istediğim en önemli şey, kendim için istediğim tek gerçek şey belki de, herkes bilir ne kadar aşık olduğumu bu rüyaya. Bu yüzden soramıyorum bir türlü ”Annelik nasıl gidiyor?” diye sevgili arkadaşıma. Kıskanıyorum onu, bilmiyor haliyle.  Birkaç gün sis gibi dolanıyorum evin içinde, bulut gibi yoğun ve nemli… Biri istemeden dokunsa döküleceğim tane tane. Mutlu, umutlu annelik düşleriyle uyuduğum günleri hatırlıyorum tekrar. Uzun uzun kendimi seyrediyorum aynada; haklalanmış göz altlarıma, çatlak dudaklarıma bakıyorum, elimi karnımda buluyorum. Nicedir çöl olmasına hüküm verdiğim karnımı izliyorum bir de.

Çöl; benim çölüm… Çocukluk arkadaşımın iki nur topuyla kıyaslanabilir mi hiç ?! Sahip olduğum her şeyi
toplasam o bebeklerden bir tanesi edebilir mi?! Annem yakalıyor ağlarken balkonda, saklamıyorum gözyaşlarımı. ”Ne oldu?”sorusuna karşılık ”Arkadaşımın bebeği olmuş” diyorum. Sarılıyor sımsıcak ama anne ya ille de kızgın sesiyle soruyor ” Niye ağlıyorsun o zaman kızım? hmm!?” İstiyorum ki konuşmadan, öylece okuyabilsin içimdekileri, nedenleri… Sonra,”Hiç bebeğim olmayacak benim, çöl kalacak benim karnım” diye günlerdir içimde tekrarladığım cümleleri döküveriyorum bir anda anneme. İtiyor anında beni kendinden uzağa…

‘Suuusss kız! O nasıl laf öyle! Küstüreceksin, kurutacaksın şimdi! Ağzından yel alsın.”

Anneme bir türlü anlatamadığım, anlamasını sağlayamadığım şey yine aramıza mesafe koyuyor. Belki de anlamak işine gelmeyeceğinden asla hak vermiyor bana. Ona göre evlilik biraz da fikir ticareti, vitrin bakar gibi gelen
görücülerin yanlışı yok. Aradığı insanın özelliklerini listeleyip annesinin eline tutuşturan zihniyette de yanlış bir şey yok. Aşk konu dışı tamamen, nikahta keramet varmış, olmamazlık ihtimali hiç düşünülmemiş…”Hepimiz aşk çocuğu
muyuz ayol?” Hepimiz aşk çocuğu olsaydık, olabilseydik keşke… Aşk bebeği ; aşkı görür, bilirdi. O vakit, her köşe
başı veya her adımda sevmekten önce ne kadar dokunabileceğinin, ne kadar öpebileceğinin pazarlığını yapan insanlarla karşılaşıp duruyor olmazdık bizde. Bebeğim, aşk bebeği olsun istiyorum ben. Olmayacaksa ”çöl” kabul ediyorum kendimi zaten. Öyle zannediyorum. Doğmaması gerektiğine kanaat getirdiğim bebeğin başkaları tarafından dünyaya getiriliyor oluşunu kabullemediğimi anlıyorum, arkadaşımda görünce anneliği; bunun için ne derece hasret beslediğimin ayrımına varıyorum. Bir başka günün sabahı, hediye edilmişçesine güzel bir rüyadan uyanıyorum. Sabah mahmurluğuyla gözlerime bakıyorum aynada, tekrar dudaklarıma ve “çöl”üme…Günlerdir bilerek ertelediğim, es geçip sormadığım bir soru yöneltiyorum arkadaşıma,  güzel bir rüyanın içimdeki umut tohumlarını tekrar yeşertmesinden sonra.

”Annelik nasıl?”

 

Damla Dilan ÜÇYOL


damla dilan üçyol Yazan: · Kategori: Anı, Deneme, Edebiyat, Hikaye, Kadın 
damla dilan üçyol
 
1991 de Mayıs'ı Haziran'a a bağlayan gece de doğdum. Babam ve annemin işleri dolayısı ile ben hatırlayamasam da farklı bikaç şehrin tozunu yutmuşum.Doğduğum şehir olan Siirt'ten başka İzmir,Kayseri,Adıyaman ve nihayet ailemin memleketi olan Şanlıurfa. Annemin çalışmasından ötürü 4 yaşında başladığım anaokulu eğitimini saymazsak ilkokul,ortaokul ve lise eğitimimi Şanlıurfa da tamamladım.Şimdi ise 20 yaşıma basmama aylar kala Harran Üniversitesi'nde İnşaat Mühendisliği bölümünde 2.sınıf olarak okumaktayım. Yazma serüvenim ise elime ilk kalem aldığımda başlamış olmalı zira bu işi daha sonra da seveceğimi ve hevesimi 4 yaşında okuma yazma öğrenerek ispatlamışım.Daha ilk okul 4-5.sınıfta Yaşar Kemal kitaplarını okuduğumu hatırlarım.(İlkokul 4.sınıftaki çocuk Yaşar Kemal Edebiyatı'ndan ne anlar? diye önyargıya kapılmayın,tam manasıyla kısıtlı imkan.30-40 sayfalık çocuk kitapları okumak artık beni kesmediğinde elimi uzattıp raftan alabileceğim tek kitaplardı.Ya anlayacak ya da anlayacaktım,tek seçeneğim vardı.) Ortaokulda kitaplara olan ilgim daha da arttı.Çünkü köydeki eğitimim şehirdekiyle bir değildi.Elimin altında daha fazla kitap oluyor daha farklı yazarlarla tanışınca okumak hevesten çıkıp benim için bir tutku oluyordu.Hem de ilgilenmediğim şeylere kendimi kapatmanın,soyutlamanın bir yoluydu bu. LGS sınavını kazanıp Anadolu Lisesi'ne girmeye hak kazandım.Lise boyunca en çok dil anlatım sınavlarında kompozisyon yazmaya bayıldım.Boş bıraktığım sorulara rağmen iş kompozisyona gelince süre kısıtlı olmasa keşke diyip saatlerce yazma heveslisiydim. Buna rağmen belki biraz da aile teşviği ile sayısal öğrencisi oluverdim.Yeteneklerimin sayısal doğrultuda olmadığını çok sonra anlayacaktım ama iş işten elbette geçmiş olacaktı. Derken ÖSS,2 yıl önceki adı ile ÖSYS kapısında buldum kendimi.Lisede ders çalışmayı rafa kaldırmış vaktini güncel kitapları takip ederek,yeni müzikler filmler keşfederek,arkadaşlarla eğlenerek,yabancı dizileri takip ederek geçiren sınava hiç çalışmamış biri olarak kendimi hiç ama hiç hazırlıklı hissetmemiştim bu sınava. Belki sınav sırasındaki rahatlığımdan belki bildiğim konuların çıkmasından,belki de tamamen şans (ne kadar şans denilir bu sonuca bilemiyorum ama) eseri ilk yılımda herkes gibi kendimi de şaşırtan bir puan aldım.Tek tercihle ''yerli malı yurdun malı herkes onu kullanmalı'' diyerek şehrimin üniversitesine yerleştim. Şimdi ise bölümüme kendimi hiç yatkın görmeyerek,lisede ''Sayısalcı'' olarak yediğim haltın kırıntılarını her gün Osmanbey yollarından geçerken topluyorum.Anlatmayı istediğim çok şey olduğundan yazmayı da eksik etmiyorum.Kendi hakkımda en çok bildiğim ise ''mühendisçe düşünmek veya düşünmek için kendimi zorlamak yerine;okuyup yazmak,bişeyler yazmaya çırpınmak olayına kesinlikle daha yatkın duruyorum''

İlginizi çekebilecek yazılar:

Toplam 2 yorum yapılmış

  1. m.umutaytekin | 28 Ekim 2011, 04:05

    gercekten guzel bir yazi severek okudum Terik ederim. Berzah Ozgu Ozalp e dedigin gibi, Tanri isiginin yansimasinda yoreklerini kagida akitmissin. Emek verip yazan tum arkadaslarimizi da kutluyorum.

  2. damla dilan üçyol | 28 Ekim 2011, 15:11

    Teşekkür ederim,sıfır kurguyla yazdığım bir yazıydı.Beğendiyseniz ne mutlu :)

Yorum yazın: