Konum > Anasayfa > Edebiyat, Şiir > Benle Kal

Benle Kal

2 Eylül 2011, 21:15


Özledim seni yine; daha görüşmeyeli ne kadar oldu ki..?
Tuhaf  bir şey bu…
Göremeden de dokunamadan da sevebiliyormuş insan…
Sadece gözle görebilmek değil de; her zaman yanında olduğunu bilmek,
Her anımda benimle olduğunu bilmek.
Aynı şehrin havasını soluyamasak da, hani derler ya, baktığımız gökyüzü bir!
Güneş, yıldızlar, hatta şu senin “Baktıkça beni hatırla…” dediğin yıldız bile bir.
Nereye bakarsan sen, dalıyorum ben de senin bakışlarına.
Sen neyi görüyorsan, görüyorum ben de onu.
Sen neye üzülüyorsan, yüreğim yanıyor hissediyorum bunu.
Sen neye gülüyorsan; gözündeki ışık benim dünyama doğuyor,
Sevinçlerim oluyor…
Yanımdayken, hiç bitmesin diyorum, hiç geçmesin şu zaman.
Olmasın sabahlar, ayırmasın senle beni…
Uykular kalksın sevda vakitlerinde; hiç uyumayalım.
Daldığım tek yer gözlerin olsun; bakmaya doyamadığım güzel gözlerin.

Gücenmesin diyorum şu yamalı aşklar; sevdama; kıskanmasınlar bizi.
Bu yüzden haykıramıyorum sana olan sevgimi.
Bu yüzden benlesin, bendesin sadece, taa içimde,
En güzel yerinde yüreğimin; hiç değişmeyecek yerinde…

Bazen“ Rüya mı?” diye düşünmeden edemiyorum.
En güzel rüyam; bıraksınlar uyandırmasınlar beni hiç.
Rüyaysa bu, gerçeği görmek istemiyorum.
Sensiz gerçeklerde olmak, içimi ürpertiyor.

“Sensizlikten olsa gerek çekilmez oldu buralar…”

Üşüyorum ayrılıklarda…
Uzatsan ellerini uzaklardan;
Sensizlikte buz tutan ellerim senle çözülse,
Senle derman bulsa bu can.

Yüreğime yüreğini eklesen;
Senle iyileşsem …

Mutlu kal sevdiğim,
Hep dediğim gibi,
Benle kal…

Soner ÖZDEMİR


özdemir soner Yazan: · Kategori: Edebiyat, Şiir 
soner özdemir
 

İlgili Etiketler :

İlginizi çekebilecek yazılar:

Yorum yazın: