Konum > Anasayfa > Edebiyat > Şarapçı

Şarapçı

18 Eylül 2011, 16:22


Bir insan ne zaman ölmek isterdi? Bütün gece peşimi kovalayan soruların cevabı en zor olanı buydu sanırım. Koyu, kopkoyu bir gece geçirmiştim. Peşim sıra gezen sessizlikten bile çok ürkütmüştü bu gece beni. Hiç bitmeyecek bir kâbusun içinde olduğumu düşünmeye başlarken ezan sesleri dalga dalga vurdu camlara, odama, kulaklarıma… Sabah olduğuna inanmakta güçlük çekiyordum. Ölümün karanlığı da böyle miydi? Buna rağmen insan neden ölmek isterdi? Hayat nasıl bir zarar veriyordu ki ruhuma ölüm bu kadar cazip geliyordu? Kendimi kapıyı çekip çıkarken yakaladım. Bir daha dönmeyecekmiş gibi vedalaştım masamla, çiçeklerimle, pencerelerle, kapılarla. Bir tek 16 yıldır aynı yerinde duran saatimle vedalaşmadım; ona bir şekilde kırgın ve kızgındım.

 

Bir caminin bahçesindeydim. Neden geldiğimi ne yaptığımı bilmiyordum. Buz gibi mermerlere uzanıp kalmış kedileri izlerken bir ses duydum. Uzaklardan gelen bir yakınmaydı bu ve giderek yaklaşıyordu. Arkama döndüğümde üç ihtiyarın konuştuğunu gördüm. Aslında birisi konuşuyor diğerleri dinliyor gibi yapıyordu. Konuşmaya ne kadar ihtiyacı olduğunu görüyordum en az benim dinlemeye ihtiyacım olduğu kadar. İçlerinden birisi dayanamayıp kızdı:

- Amma çok konuştun be adam.

Ötekisi aldırmadı çünkü konuşmak, anlatmak için insanlara ihtiyacı yoktu. Onlardan geçeli çok olmuştu. Yavaş yavaş kalktı, bastonuna yaslanarak konuşmaya devam ediyordu. Sesinde hayata dair her şey vardı; öfke, kırgınlık, özlem, umut, aşk… Hızlıca konuşuyordu sanki zamanı az ama anlatacak çok şeyi varmış gibi. Bunca kalabalık kelimenin içinde yalnızlığı apaçık seçiliyordu. İhtiyar:

— Bir kadın beni doğurup sokağa atmış. Şarapçının biri bulmuş sahiplenmiş beni. Benim babam şarapçıydı, annem ise yıllandıkça güzelleşen kan kırmızı bir kadındı. Altı yaşıma bastım, bir kadınla karşılaştım. ‘Ben senin annenim.’ dedi. Ben, ‘bak, benim annem burada.’ dedim. Kadın gitti, yıllar geçti, yaşlandım.

Anlatılanlara kulak kabartmaya devam eden ihtiyar sordu:

- Camide ne işin var şarapçı, nasıl düştün buralara?

- Ben büyüyünce babam beni cami avlusuna bıraktı. Ben çocukları severim, sen büyüdün artık yol senindir, git kaybolan çocukluğuna başka ana baba bul dedi. Sesimi çıkarmadım, babamdır dedim gittim. Çok yaşadım, yoruldum, gitmek istiyorum. Rabbim al canımı diye dua ediyorum yıllardır. Ölmek istiyorum artık. Bu dünya bana göre değil, anlaşamıyoruz biz seninle dünya. Artık gecelerim sabah olmuyor. Her gece koyu bir karanlık… Oturuyorum balkona, önümde saat bakıyorum ki sabah olsun. Bir gün daha bitse, belki bu gün ölürüm…

Sözleri onunla birlikte uzaklaşmasına rağmen son sözleri kesti kulaklarımı. Sonra, sonra… Neler söylediğini hatırlayamıyorum. Hızla çırpılan güvercin kanatlarının gürültüsünde boğuluyordu sözleri de, bastonu da.


Se-Na Yazan: · Kategori: Edebiyat 
Se-Na KOKOZ
 

İlgili Etiketler : | |

İlginizi çekebilecek yazılar:

Toplam 7 yorum yapılmış

  1. Sahbettin Uluat | 18 Eylül 2011, 18:18

    İnsan olarak her birimiz ayrı birer alem; ayrı birer maceranın baş oyuncusuyuz.

    Bulunduğumuz yerlere göre istediklerimiz ve kaçındıklarımız var.Ölüme yaklaşıp yaşamdan uzaklaşanlara da rastlarız kendi yolculuğumuzda, yaşama yaklaşıp ölümden uzaklaşanlara da. Kimisi doğru tercihle yaşar bu halleri, kimisi yanlış tercihle.

    Diğerlerini izleyen konumundayken, gördüğümüz halleri bazen doğru yorumlarız, bazen yanlış.

    Bazen hak veririz, bazen itiraz ederiz başkalarının yaşadıklarına. Görebildiklerimiz, anlayabildiklerimizle ulaşırız bu sonuçlara.

    Yazınız için kutlarım.

  2. Sena | 26 Eylül 2011, 18:12

    Değerli yorumunuz için teşekkür ederim:)

    Tercihlerimizin doğru da olsa yanlış da olsa bizi mutlu etmesi dileğiyle…

  3. bulut ŞİRİN | 28 Eylül 2011, 10:00
  4. Gülcan Şirin | 28 Eylül 2011, 10:03

    arkandayım
    devam et istediklerinin peşini bırakma

  5. şahin | 2 Ekim 2011, 21:19

    Değerini bilmediğimiz ve nasıl geçtiğini anlamadığımız zaman, geçtikçe tükenen bir ömür.
    Güzel bir yazı sena tebrikler.

  6. esma | 28 Ekim 2011, 23:09

    insan ne zaman ölmek ister evet;konuşacak kimsesi olmadığı zaman,aslında konuşucak çok kimse vardır ama bir tanesi bile seni anlamadığında yanlız hissettiğin anda ölmeyide isteyebilir..tıpkı benim gibi

  7. ömre bedel | 26 Şubat 2013, 15:55

    demekki yaşamayı becerememiş careyi ölmek sanıyor

Yorum yazın: