İstanbul’um…

5 Ocak 2010, 14:05


Ey koca şehir,

Özledim seni!..

Sabahleyin buğulu çimlerini,
Yağmurdan sonra beton kokunu,
Otoban kenarlarında
kaderine yenik düşmüş fahişelerini bile özledim.
Bohem yaşamlarını meyhane köşelerinde,
Ahengimizi, rengimizi kaybetmeyi yeri geldiğinde…

Bilmiyorum farkında mısın ama;
Koynunda uyumayı dahi özledim.
Nefesim kokarken bile yaşama direnmeyi özledim.

Ben ölümün soluğunu ensemde hissederken bile
Seni düşledim!
Zorla sürüldüğüm yabancı humuslarda
Adını sayıkladım.
Bir akşam vakti çıkıp gelsen diye bekledim hep…

Ellerim ellerine değdi artık
Tenin, kokun aynı
Hiç değişmemiş tadın.

İstanbul’um,
Benim masum yosmam;
Bir hatıra defteri gibi yanımda taşıdım hayalini
zindan günlerinde.
Etlerim kopardılar, parmaklarımı kestiler
yine vazgeçmedim senden.

İsyan etmek istediğim zamanlar oldu.
Dur dedi ışığım;
Yedi tepeyi düşle…
Haykıramadım,
Boğazımda düğümlendi hıçkırıklarım.

Şimdi ölmek de güzel
yaşamak kadar…
Maziye küfretmek bir yana da
Kaybettiğimiz onca yılın acısına
Haydi İstanbul’um
Yak bir sigara…

Oğuzhan Dalgıç
Boğaziçi Üniversitesi
Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler
oguzboun[at]gmail.com


İlginizi çekebilecek yazılar:

Yorum yazın: