Kaldırım Kuşu

11 Şubat 2011, 09:19


Ne yaptıysa olmadı
Bu daracık yuvada çok sıkılmıştı.
Annesi hala uçmak için erken diyor,
Onu yalnız bırakıp gidiyordu.
Bir gün kimse yokken
Gitti yan taraftaki tellere tünedi.

Oluyordu işte, cesaretlenmişti.
Diğerleri burası bizim yerimiz dedi.
Anlamadı ya özür dileyip geri çekildi.

Çekilirken kanatlarını açmayı unuttu çekingenliğinden
Kaldırımda bitiverdi.
Orada olan tehlikelerden habersizdi.
Önce bir çocuk koştu peşinden
Elleri tam ulaşacakken yandaki koruya girdi.
Koru kaldırımdan korkuluydu,
Bir köpek havlamasıyla
O güne dek korkmadığı kadar korktu.
Ondan özür dileyemeden gitti,
Kaldırıma uzattı başını.

Karşı kaldırımda bir kedi ona doğru bakmaktaydı
Kanatlanmaya çalışıyordu ya olmuyordu.
Lanet olasıcalar bir türlü açılmıyordu.

Kaldırım boyunca hızlıca koşmaya başladı.
Ardına bakamıyordu bile,
Bir sarhoşun yanına kadar vardı.
İzin isteyip -başını haififçe yana eğerek-
Cebine bakındı.
Sarhoş olan bitenden haberdardı,
Aslında şişeye yeni başlamıştı.
Arkasından bir kedi yaklaşmaktaydı.
Aldı kuşu cebine attı.

Bir daha evden çıkmak yok dedi kuş.
Adamın cebi de sıcaktı ya
Eve nasıl varacaktı, hep kaldırımda mı yaşayacaktı?
Hem sarhoşlar iyi insanlar mıydı?

Bunu varınca annesine sormalıydı.

Zeynep ÖZEK



İlginizi çekebilecek yazılar:

Bir yorum var

  1. ilayda | 12 Şubat 2011, 21:22

    okurken zihninizde iyiyle kötüyü,gerçekle acıyı,doğruyla yanlışı çarpıştıran sonra sanki hiç birşey olmamış gibi size o masum kuşun kaldırımda sekişlerini yaşatan bu muazzam şiirin için teşekkürler zeynom yüreğine sağlık nice güzel yazılarını okumak dileğiyle.,

Yorum yazın: