Visibilia ex Invisibilibus : Görünmeyenle Tanışma
8 Temmuz 2010, 13:10 | 705 kez okundu
Visibilia ex Invisibilibus…. Bu Latince tümcenin anlamı ise: “Gördüğün ve dokunduğun her şey, görünmeyenden kaynaklanır” ifadesini içeriyor. Ben de o görünmeyenden kaynaklanan hızlı bir geçiş dönemini, daha ne olduğunu hiçbirimiz anlamadan geçen “masumiyet” içerikli dönemi anlatmak istedim.
Sanırım hatırlarsınız; bir zamanlar kapılar açıktı. Evimizdeki odaların kapıları açıktı ve biz bundan hiç rahatsız olmazdık. Geceleri yan odada anne ve babalarımızın uyuduğunu bilirdik. Onların iki unsurları bize kimsenin veremediği bir güven verirdi: Birincisi, nefes alıp verişleri; ikincisi, onların odasından taşıp bize kadar ulaşan sıcaklık…
Evde herkes birbirine o kadar güvenirdi ki, anne ve babalarımızın hangi arada, ne zamanda cinsellik yaşadıklarını bile anlayamazdık. Sanki gerçekten de leyleklerle geliş-gidişimiz, aramızda bir hukukumuz vardı. Zaten bizim de aklımıza cinsellik ya da “özel hayat” hiç gelmezdi.
Günler geçtikçe hepimiz değişiyorduk. Onların saçlarına aklar düştükçe, bizim yaşımız ilerliyor, boyumuz uzuyordu. Biz uzamaya devam ettikçe kendimizi saklama gereği duymaya başladık. Çok geçmedi, bir zaman sonra odamıza girerken refleks icabı kapıyı arkamızdan kapatmaya başladık. O günden sonra hayat da bizlere kapılarını kapatmaya başlamış. Tabii bunu çok sonra öğrenecektik.
Bizim bu hareketimizden ve bu acımasızlığımızdan sonra hayatın da bizim suratımıza kapattığı ilk kapı; anne-babalarımızın uyudukları odanın kapısı oldu! O kapı ki, karanlık ve yağmurlu gecelerde koşarak içeri girip, onların yataklarına ulaşmamızı sağlayan, ardına kadar açık duran kapıydı. O kapı ki, sabahları babalarımız işe gittiğinde, yatağın üstünde zıplayarak “babamın yatağında yatıcam” diye diretmemize izin veren kapıydı. Ve o kapı artık bize kapalıydı. Hayat bir aynaymış, sen nasıl davranırsan aynısını yansıtırmış.
O kapı bir defa kapanınca bir daha o eski masumiyet ve şeffaflık yakalanmazmış. Bu durumda sinirlenmedik mi? Evet, sinirlendik. Hatamızı kabul ettik mi? Hayır, etmedik. Aradan günler geçti ve kapıyı kapatmak yerine arkamızdan güm! diye vurmaya başladık.
Uzun lafın kısası; biz büyüdük ve kapılar kapandı. Kapılar kapandı ve biz dışarıda kaldık. Bunu bilmeden de olsa biz, kendi kendimize yaptık. Artık yalnızdık. O hep özgürlük sandığımız yalnızlık…
Görünmeyenle de böyle tanıştık…
Tuna Bahar
Pamukkale Üniversitesi Sosyoloji
Yazan: Tuna BAHAR · Kategori: Edebiyat
Tuna BAHAR
1986 Babaeski doğumlu. İlköğretimi İstanbul, Kars ve Ankara'da tamamladı. 2004'te Tekirdağ Anadolu Lisesi'ni, 2008'de Pamukkale Üniversitesi - Sosyoloji Bölümünü bitirdi. İstanbul'da bir dershanede Felsefe Grubu Öğretmenliği görevini sürdürüyor. İlk romanı "Petunya" Eylül 2011'de Galata Yayınları tarafından kitaplaştırıldı.
İlgili Etiketler : aile | anne | baba | mutluluk | yuva
İlginizi çekebilecek yazılar:
RG Kullanıcısı
RG Yazarı Olmak
Radikal Genç'te Nasıl Yazı
Yazarım?
En Son Yazılanlar
- Singer’den Şirinler’e Frigler
Hangimiz sıkılıp, bunaldığımızda “Gün olur, alır başımı giderim.” demiyoruz ki, Orhan Veli gibi. Nefes almaktan bıktırdıklarında, hangimi
- Bilgi İşçileri
Bilenler bilir "1932 Lunch Break, building of rockefeller" fotoğrafın, zamanın inşaat işçilerinin altmış dokuzuncu katta öğle yemeği yediği
- Şimdi Cesarete İhtiyacımız Var
Bu yazının çıkış noktası, artık Anadolu toplumunda sağduyunun ve kardeşlik bağlarının geleceğine yönelik kuşkuların, süre gelen kardeşlik ed
- Nasıl Bir Aşk?
Hayatı boyunca sarılmıştı adeta yalnızlığa. Ona göre yalnızlığın adını da Gülbahar koymuştu. Öyle bir gitmişti ki onu bilmeden. Gidince ağla
- Kuyucaklı Yusuf ve Sabahattin Ali Üzerine
Sabahattin Ali Türk edebiyatına olan saygıma yeni bir boyut kazandırdı. Son okuduğum romanı ve aslında S. Ali’nin 1937’de yazdığı ilk romanı
- Hrant
Bir insan ömrünü neye vermeli Harcanıp gidiyor ömür dediğin. Yolda kalan da bir yürüyen de bir Harcanıp gidiyor ömür dediğin Zülfü Livaneli
- Yağmur Hikayesi II
Hayatın bir yerlerine, köşesine ya da berisine kendini yerleştirmek kolaydır. Bir adamsanız ve yağmur yağıyorsa, bir tente altında bulunan i
>> Tüm Yazılar
>>RG'nin Sponsoru Olduğu Tüm Etkinlikler
RG Sosyal Ağlar
Çok akıcı ve derinbir yazı. Teşekkürler Tuna Bahar…
Çok anlamlı bir yazı olmuş.
güzel yazmışsın evlat .aferin
Yazınızı çok beğendim. Son mısralar içimi burktu ama bana göre kapanan kapılar yalnızlığa değil hazır olduğumuz , bizim olan , hayatımız için başka kapılar aralansın diye kapandı… ( devamını bekliyoruz )…
Yurdun sigara odasındaki sabahlara kadar süren geceyarısı muhabbetleri aklıma geldi vallahi. Kısacası ebeveynler aile içi iletişim konusunda oldukça profesyonel davranmaları gerekiyor. Aksi takdirde o kapılar maalesef ki Tunanın da dediği gibi kapanıyor ve o kapılar kapandıkça da kendi derinliklerimizde boğuluyoruz. Biz boğuldukça da hayat bize tekme atıyor.. Güzeldi:)
bir Tuna BAHAR klasiği daha…insanların göremediklerini gören yazamadıklarını yazan…
yüreğine sağlık.
çoook beğendim.