Konum > Anasayfa > Toplum > 17 mayıs 2009 cumhuriyet yürüyüşü’ne giderken

17 mayıs 2009 cumhuriyet yürüyüşü’ne giderken

22 Mayıs 2009, 14:20 | 281 kez okundu

Yurdumun yarınlarını gözlerimdeki ışıkla, içimdeki umutla aydınlatmaya gidiyorum. Annemin sıcacık yüreği, babamın alın teri ve emeği kadar gerçek insanlarla birlikte. Düşmanlıklardan eski, yobazlıklardan yeni otobüsümüzle. Ankara’ ya, memleketimin başkentine gidiyorum.

Yanımda hem çocukluk hem ergenlik hem de şimdiki zamanımın kahramanı babam ve otobüsler dolusu aydın insanlarla. Sesimizin detoneliğine aldırmadan devrim türküleri söylüyoruz. Önce babam sonra ben sonra hep bir ağızdan… Yüreğimizle ısıttığımız türkülerin biri bitmeden bir diğerine başlıyoruz. En tok, en sıcak sesimizle şenleniyor otobüs. Bayram yeri gibi cıvıl cıvıl, gelecek günler gibi neşeli…

Kafamı babamın yorgun ama dimdik ve inatçı omuzlarına yaslıyorum. Cumhuriyete ve devrimlere olan aşkımla; babamın, düşüncelerimin ve inancımın verdiği güvenle giderken başöğretmen Atatürk’ ün ölümsüzlüğünün sergilendiği şehrin sokaklarında “biz varız” diye haykırmaya, güneşli günlerin hayalini kuruyorum.

Devrimden, türkülerden, çocukluğumdan, babamın çocukluğundan ve dedemden konuşuyoruz babamla. O anlatırken ben onun kokusunu içime çekiyorum. Her nefesimde daha çok babam gibi oluyorum. İnsan, eğer benim babam gibi bir babası varsa hayata daha insanca başlıyor. Emek ne demek, emekçi kim, alın teri neden her şeyden daha değerli hiç zorlanmadan anlıyor. İnsan, benim babam gibi bir babası varsa yobazlığın, karanlık zihinlerin, bölücülüğün üstüne üstüne gidiyor. 6-8 Ağustoslarda Hiroşima’ya atılan atom bombalarının yasını tutarken, insanca ve kardeşçe yaşamak için mücadeleyi elden bırakmıyor. Benim babam gibi bir babası varsa ne Gürcü, ne Laz, ne Manav, ne Yahudi, ne Alevi, ne Kadın, ne Erkek, ne Kürt, ne Ermeni ayırmadan insanı sırf insan olduğu için sevebiliyor. Bir arada ve farklılıklarla yaşamanın mümkün olduğunu görebiliyor. Cumhuriyetine, Atatürk devrimlerine, bilime, aydınlığa sahip çıkıp yüceltiyor. İnsan, benim babam gibi bir babası varsa hem babasını hem ülkesini çok seviyor.

Üzülmeyin benim kadar şanslı değildiniz diye, sakın üzülmeyin! Sizi güzel günlerin geleceğine inandıran, insanca yaşamayı ve insanı sevmeyi öğreten bir babanız olmadıysa bile, çocuklarına öğreten anne ve babalar olmak sizin elinizde.

Ülkemizi insanca yaşanır kılmak için cumhuriyetimize sahip çıkalım!!!


limnea Yazan: limnea · Kategori: Toplum 
ESMA KARAL
 
Ağustos 85 Gölcük-Kocaeli doğumluyum,öğretmen bir babayla işsiz bir annenin ortanca çocuğuyum. Bir sürü olumsuzluklara neden olsa da dostluğun perçinleştiği, kalanların kıymetinin arttığı 99 depremini yaşadım. Zeki olduğunu düşünmenin doğurduğu tembellikle öğrenim hayatımı zor bela üniversiteyle taşıdım. Uludağ da felsefe okuyorum daha doğrusu okumaya çalışıyorum diyelim. Türkiye gerçeği olan maddi yetersizliklerden dolayı sürekli çalışmak zorunda kalarak geçen üniversite yılları... Fotoğraf çekmekten zevk aldım her zaman. İnsanlarla sohbet etmek, onların hikayelerini dinlemek, kahkahalarını ya da acılarını yaşamak... Yazmaya ise lisedeyken dersten sıkılıp durum hikayeleri karalayarak başladım. Özel günlere dair liseler arası öykü ve şiir yarışmalarında aldığım dereceler bu tarz bütün yarışmalara zorla yazı yazdırılmasına sebep oldu. Sonra başucumun vazgeçilmezleri oldu ajandam ve kurşun kalemim. Bi cesaret yayınlamaya karar verdim yazdıklarımı. Şimdilik bu kadar özet hikayem.

İlginizi çekebilecek yazılar:

Yorum yazın:

Yazıya yorum yazabilmek için önce giriş yapmalısınız.